MINI ROZMÓWKI POLSKO-ARABSKIE

Arabskie pismo, alfabetyczne pismo spółgłoskowe, rozwinięte z nabatejskiej odmiany pisma aramejskiego. Używane głównie przez Arabów. Składa się z 28 znaków spółgłoskowych. Samogłoski (a, i, u) oraz ich brak wyraża się za pomocą znaków diakrytycznych, umieszczanych nad lub pod literą. Czyni się to zresztą niemal wyłącznie w tekstach o charakterze podręcznikowym, rzadziej w innych, głównie Koranie.

Ciąg pisma arabskiego jest poziomy lewostronny. Najstarsza znana inskrypcja (trójjęzyczny grecko-syryjsko-arabski napis z Zabad koło dzisiejszego Halab) pochodzi z 512. Wokalizacja została wprowadzona na początku VIII w.

Do najważniejszych odmian pisma arabskiego należą: kufi (kufickie) - pismo monumentalne, kwadratowe, oraz nashi - pismo kursywne, okrągłe. Kaligrafia arabska ma wysokie walory estetyczne i służy często do ornamentacji.

Ekspansja pisma arabskiego zaczęła się na początku VII w., w związku z szerzeniem się islamu. Pismo arabskie, odpowiednio dostosowane, przejęło wiele języków: w Azji - perski, turecki (pismo łacińskie wprowadzono dopiero 1928), wiele języków rejonu Kaukazu (zastąpione następnie cyrylicą), pusztu, urdu, malajski, kazachski oraz ujgurski w Chinach, w Afryce - do początku XX w. wykorzystywane przez języki hausa i suahili, częściowo berberyjski.

żródło --> wiem.onet.pl